شوقی

هو شوقی التبریزی  .أدیب آذر بیجانی  ، وکان شاعراً  ، حسن الخط  ، وله (دیوان شعر)  .رحل الى الهند  ، وتولى الکتابة بها فی دار الانشاء أیام سام میرزا  ، وقام بترجمة ونظم دیوان الامام علی (علیه السلام) الى الفارسیة توفی بکابل سنة 954 هـ  .

من شعره  :

در داکه فراق ناتوان ساخت مرا***بربستر ناتوانی انداخت مرا

أز ضعف چنان شدم که شبهای فراق***صد بار أجل آمد ونشناخت مرا

شوقی غم عشق دل ستانى دارى***گرپیرشدى چه غم جوانى دارى

شمشیر کشیده قصد جان ها دارد***خودرا برسان تو نیز جانى دارى

المراجع  :

الذریعة ج9 قسم 2 ص548  ، ریحانة الأدب (فارسی) ج 3 ص262  ، دانشمندان آذر بایجان (فارسی) ص208  ، فرهنگ سخنوران (فارسی) ص315  .